Gürcan Bilgiç

Volkan Demirel sadece Türkiye'nin değil, Avrupa'nın önde gelen kalecilerinden. Çok eleştirildiği sezonlarda bile kritik maçların kahramanı oluyor. Bugünkü formuyla adaşı Volkan Babacan'ın önünde. Kendisini Ay-Yıldızlı formadan eden olaydan sonra mahkemede yaptığı açıklama da çok anlamlı. "Bu olay, benim kariyerime mal oldu" diyerek şikayetçi olduğu taraftarla ilgili hakime dert yandı. Fatih Hoca, Fransa öncesinde eski oyuncusunun bu formunu muhakkak değerlendirir. Ancak bu noktada yeni bir takım kurdu, Arda Turan'ı yeni lider yaptı. Takım ahengini bozmak da istemeyebilir.

Maçın başlamasıyla beraber, Fenerbahçe Beşiktaş'ın üstüne "kabus" gibi çöktü. Golü erken bulmasının yanında, Beşiktaş'ı öyle hatalara zorladılar ki, hem dikine hem de tempolu oynayarak, gollerin etrafında dolaşmaya başladılar. Pozisyonların peşinden kornerler de geliyordu üst üste. Bir anda "Umutsuz" bıraktılar rakibi. Volkan Şen, sadece attığı gol ile değil, ayağına her top gelişinde etkili bir akının sahibi olarak takımının bir tanesiydi. Alper'in bire bir zorlamaları ve aldığı fauller de, Beşiktaş'ın baskı yaratmak istediği anlardaki nefes aralarıydı.
İkinci 45'te bu tempo ve isteği terk ettiler. Lokomotiv Moskova maçındaki oyun geri döndü diye düşünürken, Fenerbahçe'nin "at ve yat" taktiği yineleniyordu. Rakibe ikram yaptılar adeta. Kendileriyle birlikte coşmuş tribünleri de soğuttular maçtan. Beşiktaş, ayağa pasları daha güvenli kullanmaya, aralara oyuncu sokmaya başladı. Pozisyon da yakaladılar. Birdenbire rakibe ümit ve cesaret veren bir durum ortaya çıktı. Fenerbahçe takımı kendi gücünü terk etmeyi tercih etti.
Pereira, Ozan ve Nani hamleleriyle müdahale etmek istedi. Diego sahada dolaşıyordu, çok bile kalmıştı sahada. Ancak Alper'in emeğine saygı duymalıydı Portekizli. Oyuncu buruk ve küskündü çıkarken... "Hocam ne istedin de yapmadım?" diye sorsa, muhtemelen cevabı da yoktur. Ama oyuna değil, maç öncesindeki kurgusuna göre yetiyordu maçı. Ozan'ın orta sahaya getirdiği enerji, Beşiktaş'ın duvara çarpmaktan bıktığı dakikalarda bir fırsatın da kapısını açtı. Genç oyuncu Nani'ye yaptığı ikram ile hem maçı bitirdi, hem de ikili averajı takımı lehine çevirdi. Maçın şifrelerini okuduğunuzda, şampiyonluk yarışı içinde Fenerbahçe'nin kadro kalitesinde, omuz omuza mücadelede, kazanma arzusunun yüksekliğinde Beşiktaş'ın önünde olduğu ortaya çıktı. Hakem bahanesine merakla sarılanlara da fırsat vermeden, karar kozlarını elinde tutarak, her şeyi ile doğru bir galibiyet aldılar.

Kadıköy'deki oyun ve skor iki takımında futbol iklimini etkiledi. Lokomotif forvetsiz, altı orta saha ile oyunu tutup, fırsat kollamayı tercih eden bir stratejinin peşindeydi.
Fenerbahçe ise oyunu hemen kontrol altına almasına rağmen, öne koşuları istekli ve çok adamla yapmıyordu. Sahanın her yeri, "Gol yemeden yürüyelim" mesajı taşıyordu.
45'teki gol olmasa, başka bir ikinci yarı ve skor ile de karşılaşabilirdik. Soyunma odasına 1-0 ile gitmek, maçı devam ettirirken rakibi cesaretlendirdiği gibi, F.Bahçe'yi de daha az risk almaya, daha çok geride beklemeye itti.
Bu ortamda oyuncu kalitesini daha yüksekte tutan ve turu geçme isteğini de rakibinden daha fazla gösteren taraf olarak, Fenerbahçe Avrupa Ligi'nin en iyi onaltısının arasındaki yerini aldı.
Maçı teknik olarak yorumlamak ne kadar doğru olur bilemiyorum. Çünkü oyunun değil, sonucun ön planda olduğu bir stratejisi vardı. Maç sonunda Gökhan Gönül, "Hocamız bizden galibiyet için oynamamızı istedi ama biz yapmadık" derken, oyunun ruhunu da tercüme etti.
Bazen ipler teknik adamın elinden çıkıyor ve takım kendi bildiğini yapmaya başlıyor. Bir puan mücadelesi seyretsek, kayıplar nedeniyle eleştiri üretebilirdik ama tur için gerekenin yapıldığı bir mücadele vardı karşımızda.
Ozan'ın bu deneyimleri yaşaması, takımının en fazla koşanlarından olması bir başka notumuz. Van Persie sonunda bir maçı tamamladı ama sahada olduğu süre içinde, "Ben buradayım" görüntüsü de vermedi. Mehmet Topal ve iki kule stoper; Kjaer ve Alves'in mükemmelliğinin de altı çizilmeli. Her şeyin ötesinde, bugünkü kuralarda hiçbir takım F.Bahçe ile eşleşmek istemeyecektir.
Bu hissi yaratmak ve kazandıkça güveni geliştirip, hedeflerden vazgeçmeden oynamaya karar vermek de büyük bir gelişmedir. Derbi öncesinde F.Bahçe oyuncu grubu ciddi şekilde kaynaşmış ve hırslanmış gözüküyor. Bu ruhu yaratmak, takım olmak demek zaten.

1- Bence Çağatay Şahan olayından sonra hakemler Trabzonspor'a karşı hoşgörülerini kaybettiler. Kendi içlerinde bir hesaplaşma var. Bu nedenle Trabzonspor'un maçlarında daha rahat kart gösteriyorlar. Eğer büyük saydığımız bir takım, iddiasını da kaybetmişse, hakem hoşgörüsünü de yitiriyor. Kötü oyun veya yanlış taktiği biz eleştirebiliriz ama bunlar hakemlerin haklarını gasp etmeleri için neden değildir. Gördüklerini çalsınlar.

2- Deniz Ateş Bitnel'i veya hakem kararlarını konuşuyoruz ama iki penaltı kararında da aldatan futbolcuları hiç konuşmuyoruz. Hakemi bitirelim; tamam. Ama bu emek hırsızı oyuncuları ne yapacağız? Her takımda bunlardan birkaç tane var. Ve yaptıkları yanlarına kar kalıyor. Madem bu kadar ilgi, sevgi ve paranın tartışılmasını istemiyoruz, tartışılan oyunculara da gereğini yapalım.

3- Herkes tuttuğu takıma karşılıksız sarılıyor. Dolayısı ile en kolay yönetilecekleri yer de buralar. Hakem yönetimlerinin veya demeç savaşlarının "ülke karışsın" diye yapıldığını düşünmem. Ama bu tepkileri karşılamak çoğu zaman siyasetçilere düşüyor. İşte bölünme ve tepki o zaman başlıyor.

İlk yirmi dakika Bursaspor'un "Bir şeyler yaparız" diye düşünüp, kalesinde beş net pozisyon vermesiyle geçti. Fenerbahçe bu sezon belki de en üretken maç başlangıcındaydı. Kaçmayacaklar, kaçıyordu. Kalan süreyi dinlenerek geçirebilecekleri bir maç ellerinden kaçıverdi. Çünkü Bursa takımı sahasında kapandı ve bekledi. Birden bire defans arkası koşularla, rakibi hızlı oyuncu ve paslarla geçme şansları kalmayınca, set düzenine karşı klasik "çaresizliğini" yaşamaya başladı Fenerbahçe.

PEREİRA'NIN ÇARESİZLİĞİ
Konu; sabır ve plan isteyen oyuna gelince, Pereira'nın silahı kendisine döndü. Çünkü hücumu yönetecek Van Persie'yi kulübede oturtmuştu. Hollandalı Kasımpaşa ve Lokomotif maçlarında dengeyi de pozisyonları da takımı lehine farklılaştırmıştı. Bu performansına rağmen ilk on bir şansını bulamaması da kolay açıklanabilir bir teknik direktör tercihi değil. Fernandao boş kalelere kaçırmasa, "Önemli olan takımın iyiliği" açıklaması, seçim için yeterli olacaktı. Bu anları seyrederken eğer "Van Persie olsa atardı" dediyseniz, iki oyuncu arasındaki farkı da anlamışsınız demektir. Burada sorun puan kaybetmek değil. Dört gün arayla oynanan iki maç arasındaki gece-gündüz gibi fark ve sezon başından beri süre gelen baskıyı pozisyona dönüştürememe problemidir. Tek farklı kazanılan maçları, "Pozisyon vermedik- gol yemedik" diye sunarken, aslında kendinizi aldattığınız ortaya çıkar. Van Persie ile Fernandao'yu çiftlemek, birbirlerine selam vermeyen iki oyuncunun - paslaşmasından sonuç beklemek de Pereira'nın çaresizliği. Kendi ezberlerinin dışına çıkmayı başaramadıkça Lokomotif performansının altındaki imzanın "sahte" olmasından şüphelenirim.

KULÜP HAKLI...
Bursa Valiliği bu maça Fenerbahçe taraftarını almadı. Güvenlik gerekçesi ile. Kulüp haklı bir tepki gösterdi. Seyircisiz maçta bin 150 polisin görev yaptığını bilirken, iki bin taraftarın nasıl bir güvenlik zaafı yaratacağını da açıklarlar umarım. İçişleri Bakanlığı, bu keyfiyet ile ilgili bir hamle yapacak mı, merakla bekleyeceğiz.

Her maçta Van Persie'yi yanına çağıran Pereira, Lokomotiv maçında ortalarda gözükmeyen Nani'ye neden dokunmuyor.
Volkan Şen bile artık değişim kararından mutlu olmuyor. Çünkü Nani'yi görüp, seçimin farklı olmasına kızıyor.
Nani, Pereira'ya Molde maçı sonrasında ilk çıkışı yapan oyuncu. Soyunma odasında fırtına esmişti. Ama Portekizli, Pereira gibi... Bu da bize seçimlerde performansın değil, biraz takım siyasetinin ön plana çıktığını gösteriyor. Pereira, Nani'yi Eskişehir'e götürmedi.
Oyuncuyla belli bir seviyeyi yakaladı ve Van Persie sorunlarını yaşarken, ikinci bir cephe açmak istemiyor.
Mevcut duruma bakarsak, kendi açısından doğrusunu yapıyor. Bilimselliğe inanmasa da siyasetin gücünü iyi biliyor.

Artık geleneksel hale gelen Van Persie-Pereira çekişmesini izlemeye devam ediyoruz. Bitecek gibi değil, bunu herkes böyle bilsin. Çünkü Hollandalı, teknik adama inanmıyor ve saygı duymuyor.
Dolayısı ile aldığı kararları da eleştirmekte, bunu mimiklerine yansıtmakta sakınca da görmüyor.
Ama, bu takımın başı Pereira.
Takım kaybettiğinde faturayı O'na kesiyoruz. İyi oynamadığında yerden yere vuruyoruz. Sakatlıkların sayısı 30'a yaklaştığı için antrenman sistemini de sorguluyoruz. Yani; O'nun istediklerini yapmakla görevli bir oyuncu, kararlarını toplum içinde sorgulayamaz. İlk 11 oynattığı zaman, "Beni niye seçtin?" diye sormuyorsa, oyundan aldığında da "Niye çıkarıyorsun?" diyemez.
Bu bir çıkmaz durum. Çözümü de yok. Pereira'ya, özellikle kariyerli oyuncular saygı duymamaya devam edecekler. Taraftar istediği sürece ve medya baskısı oldukça Pereira da onları oynatmak zorunda kalacak. Dediği gibi önemli olan takımın yararıysa, statüko da duruma uygun demektir.

Hücum aksiyonlarının yetersizliğinde hep orta saha desteğinin yetersizliğini konuştuk. Hatta ön tarafın farklılaşması nedeniyle, kanatların da pozisyona giren değil, pozisyon hazırlayan oyuncular olduğunun da altını çizdik.
Pereira bu tabloyu değiştirmek adına hiçbir taktik veya görev üretmemişti. 1-0'lardan mutluydu.
Avrupa Ligi'nde ise bir sihirli değnek takıma dokundu. Sadece iki oyuncunun görevi değişti; Ozan ve Josef...
Ozan'a organizasyon görevi verilmişti, Josef'e ise ceza alanına yakın olma. Sadece santrfora top atmak için didinen, iki bek ve iki açık, bu görevlendirme ile birlikte birden bire seçenek sayısını arttırdı. Santrforu gözlerken arkada Nani'yi, yayda ise Josef de Souza'yı fark etti.
Sadece o kadar değil, rakip defans da dikkat yoğunluğunu azaltmak zorunda kaldı.
Bu kadar da yetmiyor. Shaktar maçlarındaki "mevlam kayıra" formülünün yerini, bu kez iyi analiz edilmiş, zayıf noktaları tespit edilmiş bir rakibe karşı özel çalışılmış bir oyun aldı.
Aklıma Zico döneminin Inter karşılaşması geldi. Kadıköy'de İtalyanlar neye uğradıklarını şaşırmışlardı.
Üstelik Fenerbahçe ligde "tel tel" dökülürken. Zico'ya bunu Önder Özen sağlamıştı. Taktiğiformülü üretip, Zico'ya kabul ettirip, takıma da uygulattı.
Acaba, Pereira'nın sihirli değneği kim? Var mı öyle biri?

Lokomotiv maçı; Fenerbahçe kadrosunun gerçek gücü ve performansını gösterdi. Demek ki; oyunu bu şekilde görmek için söylemedik söz bırakmayan 'bizler', sonunda teknik adamı da, yönetimi de bir sınıra çekebildik.
Ligin ilk yarısı bittiğinde, zirve yarışını yorumlarken, "Beşiktaş yüzde 100 ile oynuyor, Fenerbahçe ise yüzde 60 ile" dedik. Fenerbahçe'nin eksiği, ofansif organizasyonunun ve pozisyon sayısının yetersizliğiydi.
Bu açığı kapattığı anda iki takım arasında çok büyük bir fark olacaktı.
Yine bu yorumları yaparken Fenerbahçe'nin tek farklı kazandığı maç sayısının çokluğuna da dikkati çekip, "Bu gidiş hep puan kaybının kapıda beklemesidir. Takım bıçak sırtında oynuyor" diyerek de teknik adama sadece kazanmanın yeterli olmayacağını hissettirmeye çalıştık.
Umursadı-umursamadı bilemem ama Lokomotiv maçında hepimizin istediği takım sahadaydı. Agresifliğin yanına hücum isteğini de koyarak, ceza alanına birden fazla oyuncu ile girerek, attığından fazlasını kaçırarak, rakiplerine şans vermeden oynadılar.
Bir ara maç öyle bir duruma geldi ki, Rus takımı 2-0'ı korumak zorunda hissetti.
Başka takımlar için yeterli olabilir ama Pereira şunu iyi bilsin; Fenerbahçe için kazanmak, değerli bir şekilde galip gelinmiş karşılaşmalardır.

Böylesine kritik bir maçı neredeyse hatasız bitirmek önemli bir özellik. Fenerbahçe sadece defansif karakterini ortaya koymadı, maç nasıl kazanılır isimli bir resitali de sergiledi Kadıköy'de. Ne gerekiyorsa yaptılar. Büyük takımın nasıl olması gerektiğini de gösterdiler. Lokomotiv'in bir sürü bahanesi veya handikapı olabilir. Ama iki pası üst üste yapamadılar. Bunun açıklaması kendi adlarına, maç eksiği veya olmayan oyuncular ile açıklanamaz.
Fenerbahçe öylesine konsantre ve istekli oynadı ki, Rus takımına ikinci nefesi alma fırsatını bile vermeden topu kaptılar.
Bıktırıcı bir tavırdır bu aslında.
Sahadasındır ama futbol oynamak adına bir şeyler yapamazsın.
Çünkü top sende değildir. Sadece mücadele etmekle sınırlı kalan bir oyun içinde, dakikalar geçtikçe kazanamayacağını anlar, yenilgiyi kabul eder, fark artmasın diye şartlanırsın. Fenerbahçe bunu hissettirdi rakibine.
Golleri arka direkte Souza kaydetti.
Bu bir akıl. Bir kere olsa tesadüf dersiniz, ikincisi de gerçekleştiğine göre çalışılmış ve görevlendirilmiş.
Pereira'nın da hakkını verelim elbette.
Çünkü defans Van Persie'ye odaklanmışken, gözlerden kaçar durumda tabelaya ismini yazdırdı Souza. Bu takımı kurarken, 70 milyon Euro'yu harcarken, Avrupa Ligi'ni kazanacak kaliteyi de Kadıköy'e getirdi Fenerbahçe yönetimi. Bu oyuncu grubuna bu hedefi benimsetmek ve etrafında toplamak önemliydi. Dün gördük ki, beklerin arkasını dolduran Volkan Şen veya Nani, her topa koşan Van Persie, İki kişilik oynayan Ozan, iki efsane bek olarak maçın kaderine isimlerini yazan Gökhan ve Caner vardı sahada.
Ve Fenerbahçe taraftarı... Maçı her dakika yaşayıp, sahada baskı yaratıp, yelkenlerin hep rüzgarla dolmasını sağladılar. Maç kazanan tribünün nasıl olduğunu gösterdiler.
Gereği yapılmış, rövanş için yeterli skor elde edilmiştir. Yolun açık olsun Fenerbahçe...