Kısa yol ustası
Üç puana katık ettiği güzellikleri parmakla gösterilecek kadardı ama büyük takım olmanın şartı bu.
Kötüyken de kazanacaksın.
Ama 'kötü futbol önden gidiyorsa, gerçekler de ardından gelir ve bir takımın başına ne gelirse oynamadan kazanırım duygusundan gelir' gerçeğini de unutmayacaksın. Çünkü talihin tersine işlediği zamanlar da var!
Fenerbahçe adına Rize'de felaket bir ilk yarı izledim. Attığı golün dışında futbol adına hiçbir şekilde yoktu da yorumlamam gerekirse;
"bu takım kaybettiği 2 maçın kötü bir taklidi" dedim. Takımın amortismanı gibi duranlar vardı, sahte koşular. Rakip kale önünde yaptırım gücü yüksek bir anlayış hakim olamadığı içindir ki, sıradan bir takım havası.
Greenwood ve Asensio denince akla gelen ince işçilik de askıya alınmıştı. Eyüpspor maçında oyunu okumaktan bahseden İsmail Kartal'ın oyun kurgusuna bakınca, bu kadar ürkek ve içe kapanık anlayışa karşılık, üstelik rakip arı gibi çalışırken bir şaşırtmaca gerekir diye düşündüm.
İkinci yarıda o şaşırtmacayı son dakikalarda gördük. Takımda olması gerekenlerin sahaya girmesiyle. İrfan Can Kahveci harika bir gol attı, Oğuz "bu takımda benim yerim olmalı" diye bas bas bağırarak üçüncü golü attı. Lukaku, sahada yokları oynayan Vedat Muric'e inat mücadele etmenin gücünü gösterdi. Yoksa ikinci yarıda da Fenerbahçe futbol adına Rize'den gerideydi.
Fenerbahçe adına öncelikle Ake'nin adını verebilirim. Diğer futbolcular kendisini dikkatlice izlerse; direnmeyi ve harika bir mücadelenin içindeki 'sadeliğin püf noktalarını' ondan öğrenebilirler.
Ardından da İrfan Can Kahveci'yi işaret ederim. Futbolu izlenir hale getirmek ve tedirgin havayı yok etmek için böyle "kısa yol ustasına" ihtiyaç vardır. O zaman nedenler sonuçları doğurur. Bunun adı teminattır. O yüzden sahayı huzurla terk etmenin gururunu bazen bir vuruşla böyle adamlar oluşturur. Çünkü o vuruş herkesin harcı değildir.
Not: Fenerbahçe adına sonuç farklı olabilir ama kazanırken bütünleşmek kadar kazandıktan sonra gerçeklerle yüzleşmek de zorunludur. Durum onu gösteriyor!
Kötüyken de kazanacaksın.
Ama 'kötü futbol önden gidiyorsa, gerçekler de ardından gelir ve bir takımın başına ne gelirse oynamadan kazanırım duygusundan gelir' gerçeğini de unutmayacaksın. Çünkü talihin tersine işlediği zamanlar da var!
Fenerbahçe adına Rize'de felaket bir ilk yarı izledim. Attığı golün dışında futbol adına hiçbir şekilde yoktu da yorumlamam gerekirse;
"bu takım kaybettiği 2 maçın kötü bir taklidi" dedim. Takımın amortismanı gibi duranlar vardı, sahte koşular. Rakip kale önünde yaptırım gücü yüksek bir anlayış hakim olamadığı içindir ki, sıradan bir takım havası.
Greenwood ve Asensio denince akla gelen ince işçilik de askıya alınmıştı. Eyüpspor maçında oyunu okumaktan bahseden İsmail Kartal'ın oyun kurgusuna bakınca, bu kadar ürkek ve içe kapanık anlayışa karşılık, üstelik rakip arı gibi çalışırken bir şaşırtmaca gerekir diye düşündüm.
İkinci yarıda o şaşırtmacayı son dakikalarda gördük. Takımda olması gerekenlerin sahaya girmesiyle. İrfan Can Kahveci harika bir gol attı, Oğuz "bu takımda benim yerim olmalı" diye bas bas bağırarak üçüncü golü attı. Lukaku, sahada yokları oynayan Vedat Muric'e inat mücadele etmenin gücünü gösterdi. Yoksa ikinci yarıda da Fenerbahçe futbol adına Rize'den gerideydi.
Fenerbahçe adına öncelikle Ake'nin adını verebilirim. Diğer futbolcular kendisini dikkatlice izlerse; direnmeyi ve harika bir mücadelenin içindeki 'sadeliğin püf noktalarını' ondan öğrenebilirler.
Ardından da İrfan Can Kahveci'yi işaret ederim. Futbolu izlenir hale getirmek ve tedirgin havayı yok etmek için böyle "kısa yol ustasına" ihtiyaç vardır. O zaman nedenler sonuçları doğurur. Bunun adı teminattır. O yüzden sahayı huzurla terk etmenin gururunu bazen bir vuruşla böyle adamlar oluşturur. Çünkü o vuruş herkesin harcı değildir.
Not: Fenerbahçe adına sonuç farklı olabilir ama kazanırken bütünleşmek kadar kazandıktan sonra gerçeklerle yüzleşmek de zorunludur. Durum onu gösteriyor!