TRABZONSPOR HABERLERİ - Usta yazarlar Trabzonspor-Antalyaspor maçını yorumladı!

REHA KAPSAL - MESELESİ, UYNAIŞI, MÜCADELESİ

Trabzonspor hak ettiği şampiyonluğa kavuştu. Bu yolculuğun sonunda kupayı kazanmak esastı ama önemli olan sonuç değil sebep. Yani sezon başındaki başarı için yapılan doğru hazırlıktı. Trabzonspor'un bu sezon ortaya koyduğu performans geçen sene sezon başında ve devre arasında doğru kadro planlaması ve transfer hamlelerinin herkesten önce yapılmasıydı.

Burada seçilecek oyuncuların aidiyet duyguları çok önemliydi. Trabzonspor için savaşmayı isteyen, hedefi olan oyunculara ihtiyaç vardı. Forma numarası ve isimden daha önemli olan formanın göğsündeki armadır. Bunun bilincinde olan oyuncu topluluğu, doğru oyuncu seçiminde olmazsa olmazdı. Ve bu topluluk 'Değeri olan hiçbir şey hayatta mücadelesiz kazanılmaz' ifadesinin bilincindeydi.

Başarının tadına varmak sizi daha fazla hırslandırır ve daha fazla kazanmayı arzularsınız. Bu oyuncu grubu da söz ve eylem birliğini çok doğru şekilde uyguladı. Çünkü başarı için laf başka iş başka olmaz. Gitmeye değerli yerlerin de kestirme yolu yoktur. Sevmek fedakarlıktır. Trabzonspor teknik kadrosu, oyuncusu bu sene sevdiler şehrini, kulübünü, camiasını, oynamayı, fedakarca mücadele etmeyi, kupayı kazanmayı, şampiyon olmayı... Tüm Trabzonspor sevenlerine şampiyonluğu yaşatmayı fazlasıyla sevdiler. Bu, takım olmak için çok önemliydi.

Baskı bazılarını işine odaklar bazılarının da çözülmesini sağlar. Bütün sezon yüksek zihinsel dayanıklılıkla yapılan iş, verilen emek, sabır bordo-mavililere yakışan şampiyonluğu getirdi. Bu şampiyonlukta taraftarın, başkanın, yöneticilerin, camianın, teknik kadronun, oyuncuların ve tüm kulüp çalışanlarının hangi birinin olursa olsun büyük katkısı vardı. Bu şampiyonluğu göremeyen, rahmetli olan tüm Trabzonspor sevdalılarına da bu zaferi aynı zamanda armağan ettiler.

Keskin bir kılıç olmak için çok çekiç darbesi yemek gerekir. Bu, Trabzonspor'un bu büyük başarısındaki en önemli unsurdu. 'Bir meselesi olmalı insanın uyanışı ve mücadelesi için.' Bu şampiyonlukta emeği geçen herkes sanırım böyle düşündü, böyle motive oldu, böyle konsantre oldu ve bu çok önemli hak edilmiş şampiyonluk kazanıldı.

ERMAN TOROĞLU - SEVGİ PATLAMASI

Sevgi güzel bir şey de fazlası insanı boğar. 38 senenin beklentisi, gerginliği dün gece patladı. Trabzon'un seyircisi gerildi, takımı gerildi, teknik direktörü gerildi... Aslında Trabzonspor daha kontrollü oynasa, bu kadar maceraya girmese, rakibini kendi sahasında kabul edip, kontrollü oyun oynasa maç kesinlikle bu hale gelmezdi.

Peki bunu da yapacak adam kimdi, teknik direktör Abdullah Avcı. Bir de saçma sapan, rekor kıracağız dediler, gerildikçe gerildiler kemanın telleri gibi. Bu maç için fazla bir şey söylenmez. Şu söylenir; Antalyaspor, dün akşam Trabzonspor'a göre daha iyi, daha akıllı oynadı. Maçtan da 1 puanı söke söke aldı diyelim mi, hayır! Bence dün gece galibiyet Antalyaspor'un hakkıydı. Ama düşünün bu seyircinin önünde oynuyorsunuz, kolay mı değil elbette.

Bu arada seyircinin enerji patlaması maalesef maçın sonunda iyi görüntüler vermedi. Keşke maçın bitiş düdüğünden sonra sahanın içinde kimse olmasaydı, tribünler ve saha dışı, coşkuyu farklı yerlerde kutlasalardı. Ne yazsak boş...

Bizim üzüntümüz de, sevincimiz de böyle. Dün gece kötü bir örnek yaşadık. Bütün dünya da bu görüntüleri seyretti ve seyredecek. Bazen sevgi seli, aynen doğal sel gibi önüne gelen her şeyi yıkar geçer. Dün gece Trabzon'da sevgi patlaması yaşandı. Hadi diyelim ki bir de işin dolu tarafına bakalım...

38 sene sonra da böyle bir sevgi patlamasını Trabzon hak ediyor muydu, hak ediyordu. Biraz fazla kontrolsüz oldu diyelim. İnşallah biz bu yazıyı yazarken silahlar patlamaz, yaralılar ya da ölüler olmaz. Yani mutluluğa kurşun sıkmazlar!

YUNUS EMRE SEL - ŞAMPİYON TRABZON'UM... NE İSTERSEN İSTE BENDEN

Trabzon'da karnaval vardı dün. Gülenler ağlayanlar, yürüyenler koşanlar, alıcılar satıcılar, çocuklar gençler, yaşlılar, mektepliler, münevverler ve meraklılar, kravatlılar, atkılılar, eşofmanlılar, kasketliler ve formalılar, ebedi istirahatgahına çekilmişler ve halen daha dünyayla meşgul olanlar, bitkiler, taş, toprak ve ağaçların katıldığı bir karnaval.

Bu saydıklarımın tümü tek bir şeyi bekliyorlardı. Dünyada bu kadar farklı unsuru tek bir noktada buluşturan başka ne vardır acaba? "Şampiyon. Şampiyon. Şampiyon." Kulakları deliyor bu ses.

Denizden başlıyor yankılanmaya, dalgalar gibi. Sonra dağları, tepeleri sarıyor. Sanki bir fırtına. Trabzonspor, sadece köklerini aldığı şehrin değil, köklerini saldığı her yerin, yani dünyanın merkezi haline dönüşüyor. Ayaklar yere basmıyor bugün ama başlar göğe değiyor.

Dünün ve yarının tam ortasında bir tarihi ana tanıklık ediyor Türk futbolu. Hiçbir polemiğe girmeden, muhterisleri, müfterileri, kötü niyetlileri aynalarıyla baş başa bırakıyor Trabzonspor. Sadece sahada kalarak.

Saliha, Eyüp, Yağız, Elif, Ahmet'in her koşulda çırpılan ellerini, tek yürek olan seslerini arkasında hissederek yapıyor bunu. Duyuyorum. Issızlığıyla meşhur öte dünyanın merkezi mezarlıklardan bile aynı ses yükseliyor hıçkırıklarla. "Şampiyon Trabzon'um ne istersen iste benden. İstersen donatalım dört bir yanı bayraklarla…"